dr hab. Bożena Czernecka-Rej (prof. KUL)

Wydział Filozofii - Instytut Filozofii
Katedra Logiki

Stanowisko: Profesor nadzwyczajny posiadający stopień naukowy dr lub dr hab.


Logika - wykład

Cele przedmiotu:
1. Zapoznanie studenta z głównymi pojęciami, problemami i osiągnięciami logiki.
2. Zapoznanie studenta z klasycznym rachunkiem logicznym.
3. Wykształcenie u studenta umiejętności rozwiązywania prostych zadań z logiki.
4. Uczulenie studenta na problematykę poprawności logicznej i błędu logicznego.
Wymagania wstępne:
Znajomość gramatyki języka polskiego i matematyki na elementarnym poziomie szkoły średniej.
Efekty kształcenia:
W kategorii wiedzy
1. Student zna podstawowe typy wyrażeń, elementarne typy czynności wiedzotwórczych oraz główne sposoby uzasadniania twierdzeń i rozumie ich specyfikę (T_W02, T_W09).
2. Student zna typy nauk, rozumie ich metodologiczną specyfikę i wzajemne związki (T_W02, T_W09).
UMIEJĘTNOŚCI
3. Student potrafi analizować proste rozumowania, ustalając ich strukturę i oceniając poprawność (T_U02, T_U03, T_U08, T_U09).
4. Student umie rozwiązywać proste zadania w zakresie klasycznego rachunku logicznego (T_U02, T_U03, T_U08, T_U09).
5. Student umie rozpoznawać i charakteryzować podstawowe błędy logiczne (T_U02, T_U03, T_U08, T_U09).
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
6. Student wykazuje gotowość do zespołowego rozwiązywania zadań i merytorycznej dyskusji (T_K05).
Metody dydaktyczne:
Wykład: tradycyjny wykład z elementami metody problemowej i dyskusji.
Ćwiczenia: analiza wykładu, wspólna analiza tekstu, wspólne i samodzielne rozwiązywanie zadań, dyskusja.
Treści programowe:
Budowa, rodzaje i własności wnioskowania, poprawność wnioskowania i błędy we wnioskowaniu. Wynikanie logiczne, sprzeczność i zależności pokrewne. Budowa rachunku logicznego, pojęcie interpretacji i modelu. Klasyczny rachunek zdań. Logika pierwszego rzędu, teoria identyczności. Geneza logik nieklasycznych, logika w sporach filozoficznych i światopoglądowych, wybrane logiki nieklasyczne. Budowa i własności teorii, teorie pierwszego rzędu, aksjomatyzacja, dowodzenie, definiowanie. Pluralizm typów wiedzy, typy nauk.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
OCENA NIEDOSTATECZNA
WIEDZA
Student nie posiada wymaganej wiedzy na temat wnioskowania lub definicji. Student nie ma elementarnej wiedzy o budowie teorii, typach wiedzy lub wiedzy z zakresu semiotyki.
UMIEJĘTNOŚCI
Student nie potrafi analizować wnioskowań, definicji, rozpoznawać błędów logicznych, rozwiązywać nawet prostych zadań z logiki.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student nie angażuje się w proces kształcenia.
OCENA DOSTATECZNA
WIEDZA
Student opanował materiał dotyczący budowy, własności, rodzajów i poprawności wnioskowania oraz definicji. Student ma ogólne pojęcie o budowie teorii, typach wiedzy i wiedzę z zakresu semiotyki.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi ustalać strukturę prostych wnioskowań, dyskutować ich poprawność, rozpoznawać i omawiać błędy logiczne. Z pomocą nauczyciela potrafi
rozwiązywać najprostsze zadania z logiki formalnej.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student angażuje się w proces kształcenia.
OCENA DOBRA
WIEDZA
Wiedza studenta obejmuje całość przedstawionego materiału, ale może mieć braki w nieistotnych szczegółach.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi samodzielnie rozwiązywać typowe zadania w zakresie wszystkich wymaganych umiejętności.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student angażuje się w proces kształcenia.
OCENA BARDZO DOBRA
WIEDZA
Student ma ugruntowaną i uporządkowaną wiedzę, obejmującą całość
przedstawionego materiału, i potrafi swobodnie korzystać z tej wiedzy w sytuacjach
problemowych.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi samodzielnie rozwiązywać typowe i nieco trudniejsze od typowych zadania w zakresie wszystkich wymaganych umiejętności, potrafi samodzielnie formułować problemy, wskazywać ich możliwe rozwiązania oraz znajdować przykłady.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student wzorowo angażuje się w proces kształcenia.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Obowiązuje materiał przerobiony na zajęciach. Literatura jest podawana dla chętnych.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA
K. Ajdukiewicz, Zarys logiki, Warszawa 1955.
K. Ajdukiewicz, Logika pragmatyczna, Warszawa 1965.
D. Bonevac, Deduction. Introductory Symbolic Logic,
Blackwell Publishers Ltd., 2003.
L. Borkowski, Wprowadzenie do logiki i teorii mnogości Lublin 1998.

Logika - ćwiczenia

Cele przedmiotu:
1. Zapoznanie studenta z głównymi pojęciami, problemami i osiągnięciami logiki.
2. Zapoznanie studenta z klasycznym rachunkiem logicznym.
3. Wykształcenie u studenta umiejętności rozwiązywania prostych zadań z logiki.
4. Uczulenie studenta na problematykę poprawności logicznej i błędu logicznego.
Wymagania wstępne:
Znajomość gramatyki języka polskiego i matematyki na elementarnym poziomie szkoły średniej.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Student zna podstawowe typy wyrażeń, elementarne typy czynności wiedzotwórczych oraz główne sposoby uzasadniania twierdzeń i rozumie ich specyfikę (T_W02, T_W09).
2. Student zna typy nauk, rozumie ich metodologiczną specyfikę i wzajemne związki (T_W02, T_W09).
UMIEJĘTNOŚCI
3. Student potrafi analizować proste rozumowania, ustalając ich strukturę i oceniając poprawność (T_U02, T_U03, T_U08, T_U09).
4. Student umie rozwiązywać proste zadania w zakresie klasycznego rachunku logicznego (T_U02, T_U03, T_U08, T_U09).
5. Student umie rozpoznawać i charakteryzować podstawowe błędy logiczne (T_U02, T_U03, T_U08, T_U09).
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
6. Student wykazuje gotowość do zespołowego rozwiązywania zadań i merytorycznej dyskusji (T_K05).
Metody dydaktyczne:
Wykład: tradycyjny wykład z elementami metody problemowej i dyskusji.
Ćwiczenia: analiza wykładu, wspólna analiza tekstu, wspólne i samodzielne rozwiązywanie zadań, dyskusja.
Treści programowe:
Budowa, rodzaje i własności wnioskowania, poprawność wnioskowania i błędy we wnioskowaniu. Wynikanie logiczne, sprzeczność i zależności pokrewne. Budowa rachunku logicznego, pojęcie interpretacji i modelu. Klasyczny rachunek zdań. Logika pierwszego rzędu, teoria identyczności. Geneza logik nieklasycznych, logika w sporach filozoficznych i światopoglądowych, wybrane logiki nieklasyczne. Budowa i własności teorii, teorie pierwszego rzędu, aksjomatyzacja, dowodzenie, definiowanie. Pluralizm typów wiedzy, typy nauk.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
OCENA NIEDOSTATECZNA
WIEDZA
Student nie posiada wymaganej wiedzy na temat wnioskowania lub definicji. Student nie ma elementarnej wiedzy o budowie teorii, typach wiedzy lub wiedzy z zakresu semiotyki.
UMIEJĘTNOŚCI
Student nie potrafi analizować wnioskowań, definicji, rozpoznawać błędów logicznych, rozwiązywać nawet prostych zadań z logiki.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student nie angażuje się w proces kształcenia.
OCENA DOSTATECZNA
WIEDZA
Student opanował materiał dotyczący budowy, własności, rodzajów i poprawności wnioskowania oraz definicji. Student ma ogólne pojęcie o budowie teorii, typach wiedzy i wiedzę z zakresu semiotyki.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi ustalać strukturę prostych wnioskowań, dyskutować ich poprawność, rozpoznawać i omawiać błędy logiczne. Z pomocą nauczyciela potrafi
rozwiązywać najprostsze zadania z logiki formalnej.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student angażuje się w proces kształcenia.
OCENA DOBRA
WIEDZA
Wiedza studenta obejmuje całość przedstawionego materiału, ale może mieć braki w nieistotnych szczegółach.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi samodzielnie rozwiązywać typowe zadania w zakresie wszystkich wymaganych umiejętności.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student angażuje się w proces kształcenia.
OCENA BARDZO DOBRA
WIEDZA
Student ma ugruntowaną i uporządkowaną wiedzę, obejmującą całość
przedstawionego materiału, i potrafi swobodnie korzystać z tej wiedzy w sytuacjach
problemowych.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi samodzielnie rozwiązywać typowe i nieco trudniejsze od typowych zadania w zakresie wszystkich wymaganych umiejętności, potrafi samodzielnie formułować problemy, wskazywać ich możliwe rozwiązania oraz znajdować przykłady.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student wzorowo angażuje się w proces kształcenia.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Obowiązuje materiał przerobiony na zajęciach. Literatura jest podawana dla chętnych.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA
K. Ajdukiewicz, Zarys logiki, Warszawa 1955.
K. Ajdukiewicz, Logika pragmatyczna, Warszawa 1965.
D. Bonevac, Deduction. Introductory Symbolic Logic,
Blackwell Publishers Ltd., 2003.

Logika - ćwiczenia

Cele przedmiotu:
1. Zapoznanie studenta z głównymi pojęciami, problemami i osiągnięciami logiki.
2. Zapoznanie studenta z klasycznym rachunkiem logicznym.
3. Wykształcenie u studenta umiejętności rozwiązywania prostych zadań z logiki.
4. Uczulenie studenta na problematykę poprawności logicznej i błędu logicznego.
Wymagania wstępne:
Znajomość gramatyki języka polskiego i matematyki na elementarnym poziomie szkoły średniej.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Student zna podstawowe typy wyrażeń, elementarne typy czynności wiedzotwórczych oraz główne sposoby uzasadniania twierdzeń i rozumie ich specyfikę (T_W02, T_W09).
2. Student zna typy nauk, rozumie ich metodologiczną specyfikę i wzajemne związki (T_W02, T_W09).
UMIEJĘTNOŚCI
3. Student potrafi analizować proste rozumowania, ustalając ich strukturę i oceniając poprawność (T_U02, T_U03, T_U08, T_U09).
4. Student umie rozwiązywać proste zadania w zakresie klasycznego rachunku logicznego (T_U02, T_U03, T_U08, T_U09).
5. Student umie rozpoznawać i charakteryzować podstawowe błędy logiczne (T_U02, T_U03, T_U08, T_U09).
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
6. Student wykazuje gotowość do zespołowego rozwiązywania zadań i merytorycznej dyskusji (T_K05).
Metody dydaktyczne:
Wykład: tradycyjny wykład z elementami metody problemowej i dyskusji.
Ćwiczenia: analiza wykładu, wspólna analiza tekstu, wspólne i samodzielne rozwiązywanie zadań, dyskusja.
Treści programowe:
Budowa, rodzaje i własności wnioskowania, poprawność wnioskowania i błędy we wnioskowaniu. Wynikanie logiczne, sprzeczność i zależności pokrewne. Budowa rachunku logicznego, pojęcie interpretacji i modelu. Klasyczny rachunek zdań. Logika pierwszego rzędu, teoria identyczności. Geneza logik nieklasycznych, logika w sporach filozoficznych i światopoglądowych, wybrane logiki nieklasyczne. Budowa i własności teorii, teorie pierwszego rzędu, aksjomatyzacja, dowodzenie, definiowanie. Pluralizm typów wiedzy, typy nauk.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
OCENA NIEDOSTATECZNA
WIEDZA
Student nie posiada wymaganej wiedzy na temat wnioskowania lub definicji. Student nie ma elementarnej wiedzy o budowie teorii, typach wiedzy lub wiedzy z zakresu semiotyki.
UMIEJĘTNOŚCI
Student nie potrafi analizować wnioskowań, definicji, rozpoznawać błędów logicznych, rozwiązywać nawet prostych zadań z logiki.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student nie angażuje się w proces kształcenia.
OCENA DOSTATECZNA
WIEDZA
Student opanował materiał dotyczący budowy, własności, rodzajów i poprawności wnioskowania oraz definicji. Student ma ogólne pojęcie o budowie teorii, typach wiedzy i wiedzę z zakresu semiotyki.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi ustalać strukturę prostych wnioskowań, dyskutować ich poprawność, rozpoznawać i omawiać błędy logiczne. Z pomocą nauczyciela potrafi
rozwiązywać najprostsze zadania z logiki formalnej.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student angażuje się w proces kształcenia.
OCENA DOBRA
WIEDZA
Wiedza studenta obejmuje całość przedstawionego materiału, ale może mieć braki w nieistotnych szczegółach.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi samodzielnie rozwiązywać typowe zadania w zakresie wszystkich wymaganych umiejętności.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student angażuje się w proces kształcenia.
OCENA BARDZO DOBRA
WIEDZA
Student ma ugruntowaną i uporządkowaną wiedzę, obejmującą całość
przedstawionego materiału, i potrafi swobodnie korzystać z tej wiedzy w sytuacjach
problemowych.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi samodzielnie rozwiązywać typowe i nieco trudniejsze od typowych zadania w zakresie wszystkich wymaganych umiejętności, potrafi samodzielnie formułować problemy, wskazywać ich możliwe rozwiązania oraz znajdować przykłady.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student wzorowo angażuje się w proces kształcenia.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Obowiązuje materiał przerobiony na zajęciach. Literatura jest podawana dla chętnych.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA
K. Ajdukiewicz, Zarys logiki, Warszawa 1955.
K. Ajdukiewicz, Logika pragmatyczna, Warszawa 1965.
D. Bonevac, Deduction. Introductory Symbolic Logic,
Blackwell Publishers Ltd., 2003.

Logika - wykład

Cele przedmiotu:
1. Zapoznanie studenta z głównymi pojęciami, problemami i osiągnięciami logiki.
2. Zapoznanie studenta z klasycznym rachunkiem logicznym.
3. Wykształcenie u studenta umiejętności rozwiązywania prostych zadań z logiki.
4. Uczulenie studenta na problematykę poprawności logicznej i błędu logicznego.
Wymagania wstępne:
Znajomość gramatyki języka polskiego i matematyki na elementarnym poziomie szkoły średniej.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Student zna podstawowe typy wyrażeń, elementarne typy czynności wiedzotwórczych oraz główne sposoby uzasadniania twierdzeń i rozumie ich specyfikę (T_W02, T_W09).
2. Student zna typy nauk, rozumie ich metodologiczną specyfikę i wzajemne związki (T_W02, T_W09).
UMIEJĘTNOŚCI
3. Student potrafi analizować proste rozumowania, ustalając ich strukturę i oceniając poprawność (T_U02, T_U03, T_U08, T_U09).
4. Student umie rozwiązywać proste zadania w zakresie klasycznego rachunku logicznego (T_U02, T_U03, T_U08, T_U09).
5. Student umie rozpoznawać i charakteryzować podstawowe błędy logiczne (T_U02, T_U03, T_U08, T_U09).
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
6. Student wykazuje gotowość do zespołowego rozwiązywania zadań i merytorycznej dyskusji (T_K05)
Metody dydaktyczne:
Wykład: tradycyjny wykład z elementami metody problemowej i dyskusji.
Ćwiczenia: analiza wykładu, wspólna analiza tekstu, wspólne i samodzielne rozwiązywanie zadań, dyskusja.
Treści programowe:
Budowa, rodzaje i własności wnioskowania, poprawność wnioskowania i błędy we wnioskowaniu. Wynikanie logiczne, sprzeczność i zależności pokrewne. Budowa rachunku logicznego, pojęcie interpretacji i modelu. Klasyczny rachunek zdań. Logika pierwszego rzędu, teoria identyczności. Geneza logik nieklasycznych, logika w sporach filozoficznych i światopoglądowych, wybrane logiki nieklasyczne. Budowa i własności teorii, teorie pierwszego rzędu, aksjomatyzacja, dowodzenie, definiowanie. Pluralizm typów wiedzy, typy nauk.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
OCENA NIEDOSTATECZNA
WIEDZA
Student nie posiada wymaganej wiedzy na temat wnioskowania lub definicji. Student nie ma elementarnej wiedzy o budowie teorii, typach wiedzy lub wiedzy z zakresu semiotyki.
UMIEJĘTNOŚCI
Student nie potrafi analizować wnioskowań, definicji, rozpoznawać błędów logicznych, rozwiązywać nawet prostych zadań z logiki.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student nie angażuje się w proces kształcenia.
OCENA DOSTATECZNA
WIEDZA
Student opanował materiał dotyczący budowy, własności, rodzajów i poprawności wnioskowania oraz definicji. Student ma ogólne pojęcie o budowie teorii, typach wiedzy i wiedzę z zakresu semiotyki.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi ustalać strukturę prostych wnioskowań, dyskutować ich poprawność, rozpoznawać i omawiać błędy logiczne. Z pomocą nauczyciela potrafi
rozwiązywać najprostsze zadania z logiki formalnej.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student angażuje się w proces kształcenia.
OCENA DOBRA
WIEDZA
Wiedza studenta obejmuje całość przedstawionego materiału, ale może mieć braki w nieistotnych szczegółach.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi samodzielnie rozwiązywać typowe zadania w zakresie wszystkich wymaganych umiejętności.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student angażuje się w proces kształcenia.
OCENA BARDZO DOBRA
WIEDZA
Student ma ugruntowaną i uporządkowaną wiedzę, obejmującą całość
przedstawionego materiału, i potrafi swobodnie korzystać z tej wiedzy w sytuacjach
problemowych.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi samodzielnie rozwiązywać typowe i nieco trudniejsze od typowych zadania w zakresie wszystkich wymaganych umiejętności, potrafi samodzielnie formułować problemy, wskazywać ich możliwe rozwiązania oraz znajdować przykłady.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student wzorowo angażuje się w proces kształcenia.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Obowiązuje materiał przerobiony na zajęciach. Literatura jest podawana dla chętnych.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA
K. Ajdukiewicz, Zarys logiki, Warszawa 1955.
K. Ajdukiewicz, Logika pragmatyczna, Warszawa 1965.
D. Bonevac, Deduction. Introductory Symbolic Logic,
Blackwell Publishers Ltd., 2003.

Logika - ćwiczenia

Cele przedmiotu:
1. Zapoznanie studenta z głównymi pojęciami, problemami i osiągnięciami logiki.
2. Zapoznanie studenta z klasycznym rachunkiem logicznym.
3. Wykształcenie u studenta umiejętności rozwiązywania prostych zadań z logiki.
4. Uczulenie studenta na problematykę poprawności logicznej i błędu logicznego.
Wymagania wstępne:
Znajomość gramatyki języka polskiego i matematyki na elementarnym poziomie szkoły średniej.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Student zna podstawowe typy wyrażeń, elementarne typy czynności wiedzotwórczych oraz główne sposoby uzasadniania twierdzeń i rozumie ich specyfikę (T_W02, T_W09).
2. Student zna typy nauk, rozumie ich metodologiczną specyfikę i wzajemne związki (T_W02, T_W09).
UMIEJĘTNOŚCI
3. Student potrafi analizować proste rozumowania, ustalając ich strukturę i oceniając poprawność (T_U02, T_U03, T_U08, T_U09).
4. Student umie rozwiązywać proste zadania w zakresie klasycznego rachunku logicznego (T_U02, T_U03, T_U08, T_U09).
5. Student umie rozpoznawać i charakteryzować podstawowe błędy logiczne (T_U02, T_U03, T_U08, T_U09).
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
6. Student wykazuje gotowość do zespołowego rozwiązywania zadań i merytorycznej dyskusji (T_K05).
Metody dydaktyczne:
Wykład: tradycyjny wykład z elementami metody problemowej i dyskusji.
Ćwiczenia: analiza wykładu, wspólna analiza tekstu, wspólne i samodzielne rozwiązywanie zadań, dyskusja.
Treści programowe:
Budowa, rodzaje i własności wnioskowania, poprawność wnioskowania i błędy we wnioskowaniu. Wynikanie logiczne, sprzeczność i zależności pokrewne. Budowa rachunku logicznego, pojęcie interpretacji i modelu. Klasyczny rachunek zdań. Logika pierwszego rzędu, teoria identyczności. Geneza logik nieklasycznych, logika w sporach filozoficznych i światopoglądowych, wybrane logiki nieklasyczne. Budowa i własności teorii, teorie pierwszego rzędu, aksjomatyzacja, dowodzenie, definiowanie. Pluralizm typów wiedzy, typy nauk.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
OCENA NIEDOSTATECZNA
WIEDZA
Student nie posiada wymaganej wiedzy na temat wnioskowania lub definicji. Student nie ma elementarnej wiedzy o budowie teorii, typach wiedzy lub wiedzy z zakresu semiotyki.
UMIEJĘTNOŚCI
Student nie potrafi analizować wnioskowań, definicji, rozpoznawać błędów logicznych, rozwiązywać nawet prostych zadań z logiki.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student nie angażuje się w proces kształcenia.
OCENA DOSTATECZNA
WIEDZA
Student opanował materiał dotyczący budowy, własności, rodzajów i poprawności wnioskowania oraz definicji. Student ma ogólne pojęcie o budowie teorii, typach wiedzy i wiedzę z zakresu semiotyki.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi ustalać strukturę prostych wnioskowań, dyskutować ich poprawność, rozpoznawać i omawiać błędy logiczne. Z pomocą nauczyciela potrafi
rozwiązywać najprostsze zadania z logiki formalnej.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student angażuje się w proces kształcenia.
OCENA DOBRA
WIEDZA
Wiedza studenta obejmuje całość przedstawionego materiału, ale może mieć braki w nieistotnych szczegółach.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi samodzielnie rozwiązywać typowe zadania w zakresie wszystkich wymaganych umiejętności.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student angażuje się w proces kształcenia.
OCENA BARDZO DOBRA
WIEDZA
Student ma ugruntowaną i uporządkowaną wiedzę, obejmującą całość
przedstawionego materiału, i potrafi swobodnie korzystać z tej wiedzy w sytuacjach
problemowych.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi samodzielnie rozwiązywać typowe i nieco trudniejsze od typowych zadania w zakresie wszystkich wymaganych umiejętności, potrafi samodzielnie formułować problemy, wskazywać ich możliwe rozwiązania oraz znajdować przykłady.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student wzorowo angażuje się w proces kształcenia.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Obowiązuje materiał przerobiony na zajęciach. Literatura jest podawana dla chętnych.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA
K. Ajdukiewicz, Zarys logiki, Warszawa 1955.
K. Ajdukiewicz, Logika pragmatyczna, Warszawa 1965.
D. Bonevac, Deduction. Introductory Symbolic Logic,
Blackwell Publishers Ltd., 2003.

Logika - seminarium

Cele przedmiotu:
1. Wykształcenie umiejętności prowadzenia samodzielnych badań naukowych w zakresie logiki i filozofii nauki.
2. Pogłębienie umiejętności analizowania i pisania samodzielnych prac naukowych.
3. Przygotowanie rozprawy doktorskiej lub magisterskiej.
Wymagania wstępne:
1. Znajomość języka angielskiego.
2. Znajomość logiki, teorii mnogości, filozofii nauki i historii filozofii na poziomie studiów II stopnia.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
Student ma kompleksową, wszechstronną i ugruntowaną znajomość typów wiedzy, ich
metodologicznej specyfiki, wzajemnych relacji i roli w kształtowaniu kultury duchowej.
Swobodnie posługuje się tą wiedzą w sytuacjach badawczych (K_W01, K_W02, K_W03).
Student ma kompleksową, ugruntowaną i wszechstronną wiedzę w zakresie logiki i filozofii
nauki, swobodnie posługuje się tą wiedzą (K_W04).
Student dokładnie zna i rozumie zaawansowane metody analizy i interpretacji różnych form
tekstu naukowego (K_W07).
Student posiada znajomość filozofii w stopniu umożliwiającym wykorzystywanie jej przy prowadzeniu
specjalistycznych badań w zakresie logiki i filozofii nauki (K_W06).
Student zna specjalistyczne narzędzia wyszukiwawcze, ukierunkowane na prowadzenie
badań w zakresie logiki i filozofii nauki (K_W08).
Student zna terminologię logiki i filozofii nauki w języku polskim i angielskim (K_W05).
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi samodzielnie zdobywać fachową wiedzę, pogłębiać ją i twórczo
wykorzystywać (K_U01, K_U02).
Student umie posługiwać się metodami logiki formalnej, w tym metalogiki, i stosować je do
rozwiązywania problemów w różnych dziedzinach wiedzy. Potrafi też analizować same
metody i oceniać ich wartość poznawczą oraz zakres zasadnego stosowania (K_U03).
Student jest w stanie dyskutować problemy interdyscyplinarne ze szczególnym
uwzględnieniem logicznych zależności między tezami i teoriami, proponować własne
rozwiązania, zajmować i uzasadniać własne stanowisko i odnosić się racjonalnie do poglądów
innych osób (K_U06, K_U07).
Student umie analizować tekst naukowy, rekonstruując założenia, tezy i konsekwencje tego
tekstu oraz sposób ich uzasadnienia (K_U04).
Student aktywnie współpracuje w organizacji życia Katedry Logiki (K_U08).
Student umie samodzielnie zaprojektować i przygotować w ustalonym terminie twórczą pracę
naukową, w tym obcojęzyczną, na zadany temat, wyszukując, prawidłowo dobierając i
wykorzystując przy tym źródła, w tym obcojęzyczne, a także prezentować i bronić tez
sformułowanych w tej pracy (K_U05, K_U10, K_U12).
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
Student ma właściwą ocenę własnej wiedzy i umiejętności, rozumie też potrzebę ciągłego ich
doskonalenia. Kształtuje swoją autonomiczną, krytyczną i twórczą postawę (K_K01, K_K04).
Student ma świadomość obowiązku pielęgnowania, propagowania i obrony obiektywnej
prawdy i zasad logicznego myślenia we wszystkich dziedzinach życia (K_K02, K_K06).
Badawcza i życiowa postawa studenta świadczy o tym, że (a) prawda, dobro i piękno są dla
niego kluczowymi wartościami, (b) odwaga, pokora i gotowość do poświęcenia zostały przez
niego wykształcone do stopnia odruchu, (c) nadaje się on na współtwórcę i obrońcę
klasycznie rozumianej cywilizacji europejskiej (K_K03, K_K05, K_K07).
Student angażuje się w rozwiązywanie problemów społecznych mających wymiar filozoficzny (K_K08).
Metody dydaktyczne:
Wspólna analiza tekstu, wspólne rozwiązywanie zadań, wykłady uczestników seminarium, dyskusja, samodzielna praca badawcza i dydaktyczna uczestników.
Treści programowe:
Szczegółowe treści programowe są wyznaczone przez realizowany projekt badawczy oraz tematykę przygotowywanych rozpraw doktorskich.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
BRAK ZALICZENIA
Student nie uczestniczy konstruktywnie w zajęciach, nie angażuje się zadowalająco w życie naukowe Katedry Logiki lub nie wykonuje terminowo ustalonych zadań, związanych z rozprawą doktorską.
ZALICZENIE
Student konstruktywnie uczestniczy w zajęciach, zadowalająco angażuje się w życie naukowe Katedry Logiki oraz wykonuje terminowo ustalone zadania, związane z rozprawą doktorską.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Literatura jest wskazywana indywidualnie przez prowadzącego zajęcia.

Logika - Kanon - egzamin

Cele przedmiotu:
1. Zapoznanie studenta z głównymi pojęciami, problemami i osiągnięciami logiki, w tym metalogiki.
2. Zapoznanie studenta z klasycznym rachunkiem logicznym i wybranymi prostymi logikami nieklasycznymi.
3. Wykształcenie u studenta umiejętności rozwiązywania zadań z logiki.
4. Uczulenie studenta na problematykę poprawności logicznej i błędu logicznego.
Wymagania wstępne:
Znajomość gramatyki języka polskiego i matematyki na poziomie szkoły średniej.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Student zna podstawowe typy wyrażeń, główne sposoby uzasadniania twierdzeń i główne typy wiedzy oraz rozumie ich specyfikę (K_W02, K_W03).
2. Student zna i rozumie podstawowe zasady budowy i własności teorii oraz znaczenie i sposób dowodzenia głównych twierdzeń limitacyjnych (K_W02, K_W03).
UMIEJĘTNOŚCI
3. Student potrafi analizować proste rozumowania, ustalając ich strukturę i oceniając poprawność (K_U05).
4. Student umie rozwiązywać zadania w zakresie klasycznego rachunku logicznego (K_U04, K_U05).
5. Student umie rozwiązywać najprostsze zadania w zakresie wybranych logik nieklasycznych (K_U04, K_U05).
6. Student potrafi badać poprawność sformalizowanych dowodów (K_U04).
7. Student umie rozpoznawać i charakteryzować podstawowe błędy logiczne (K_U04, K_U05).
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
8. Student wykazuje gotowość do rozwiązywania zadań i merytorycznej dyskusji (K_K04).
Treści programowe:
Budowa, rodzaje i własności wnioskowania, poprawność wnioskowania i błędy we wnioskowaniu. Wynikanie logiczne, sprzeczność i zależności pokrewne. Budowa rachunku logicznego, pojęcie interpretacji i modelu. Wybrane pojęcia z teorii mnogości, algebry i arytmetyki. Klasyczny rachunek zdań. Logika pierwszego rzędu, teoria identyczności, logika wyższych rzędów. Logika a arytmetyka, problem adekwatności i rozstrzygalności. Geneza logik nieklasycznych, logika w sporach filozoficznych i światopoglądowych, wybrane logiki nieklasyczne. Budowa i własności teorii, teorie pierwszego rzędu, aksjomatyzacja, dowodzenie, definiowanie. Teorie bogate, diagonalizacja, twierdzenia limitacyjne: pierwsze i drugie twierdzenie Gődla, twierdzenie Tarskiego, twierdzenie Churcha. Pluralizm typów wiedzy, typy nauk.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
OCENA NIEDOSTATECZNA
WIEDZA
Student nie posiada wymaganej wiedzy na temat wnioskowania lub definicji. Student nie ma elementarnej wiedzy o budowie teorii, typach wiedzy lub twierdzeniach limitacyjnych.
UMIEJĘTNOŚCI
Student nie potrafi analizować wnioskowań, rozpoznawać błędów logicznych, rozwiązywać zadań z logiki.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student nie angażuje się w proces kształcenia.
OCENA DOSTATECZNA
WIEDZA
Student opanował materiał dotyczący budowy, własności, rodzajów i poprawności wnioskowania oraz definicji. Student ma ogólne pojęcie o budowie teorii, typach wiedzy i treści twierdzeń limitacyjnych.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi ustalać strukturę prostych wnioskowań, dyskutować ich poprawność, rozpoznawać i omawiać błędy logiczne. Z pomocą nauczyciela potrafi
rozwiązywać najprostsze zadania z logiki formalnej.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student angażuje się w proces kształcenia.
OCENA DOBRA
WIEDZA
Wiedza studenta obejmuje całość przedstawionego materiału, ale może mieć braki w nieistotnych szczegółach.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi samodzielnie rozwiązywać typowe zadania w zakresie wszystkich wymaganych umiejętności.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student angażuje się w proces kształcenia.
OCENA BARDZO DOBRA
WIEDZA
Student ma ugruntowaną i uporządkowaną wiedzę, obejmującą całość
przedstawionego materiału, i potrafi swobodnie korzystać z tej wiedzy w sytuacjach
problemowych.
UMIEJĘTNOŚCI
Student potrafi samodzielnie rozwiązywać typowe i nieco trudniejsze od typowych zadania w zakresie wszystkich wymaganych umiejętności, potrafi samodzielnie formułować problemy, wskazywać ich możliwe rozwiązania oraz znajdować przykłady.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
Student wzorowo angażuje się w proces kształcenia.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
LITERATURA PODSTAWOWA
Skrypt udostępniony przez prowadzącego wykład.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA
D. Bonevac, Deduction. Introductory Symbolic Logic,
Blackwell Publishers Ltd., 2003.
L. Borkowski, Wprowadzenie do logiki i teorii mnogości, Lublin 1991.
J. C. Beall, B. C. van Fraassen, Possibilities and
Paradox. An Introduction to Modal and Many-Valued Logic,
Oxford 2003.
R. M. Smullyan, Goedel’s Incompleteness Theorems, Oxford 2001.