Podstawy geriatrii (wykład) - 2019/2020

Opis zajęć
Informacje ogólne
Prowadzący:prof. dr hab. Stanisława Steuden
Organizator:Wydział Nauk Społecznych - Instytut Pedagogiki
Liczba godzin tydzień/semestr: 1/15
Język wykładowy:Język polski
Cele przedmiotu
Celem wykładu:
1) wskazanie celu, przedmiotu ,celu, podstaw, miejsca wśród innych dyscyplin psychologicznych psychologii klinicznej
2) różnicowanie normy i patologii, specyfiki zaburzeń adaptacyjnych, związanych z stresem, kryzysem od poważnych zaburzeń zdrowia psychicznego i somatycznego
3) przybliżenie problemów specyfiki, genezy, sposobu przejawiania się różnych form zaburzeń w poszczególnych okresach życia
C1 - przekazanie wiedzy na temat przedmiotu i zadań psychologii ogólnej i psychologii klinicznej człowieka w okresie późnej dorosłości klinicznej
C2 – nabycie podstawowych kompetencji w zakresie kontaktu z człowiekiem w starszym wieku
C3 - uwrażliwienie na problemy natury etycznej w kontakcie z osoba starszą - jego podmiotowe traktowanie, poszanowanie praw i godności
Wymagania wstępne
W1- zaliczenie przewidywanych w dotychczasowym kursie przedmiotów
W2- zainteresowanie problematyką psychologii człowieka w okresie późnej dorosłości
Efekty kształcenia dla przedmiotu
WIEDZA
1. Posiada wiedzę na temat przedmiotu i zadań psychologii człowieka okresu starzenia się i starości K_W1
2. Ma podstawową wiedzę na temat zaburzeń okresu starzenia się i starości z o z uwzględnieniem podstawowych systemów diagnostycznych i współczesnych standardów klasyfikacyjnych (DSM i ICD) K_W13
UMIEJĘTNOŚCI
1. Posiada umiejętność opisu i wyjaśniania różnych form zaburzeń (symptomów i syndromów)występujących u osób w okresie późnej dorosłości K_U01
2. Dysponuje umiejętnością nawiązania kontaktu z osobą starszą oraz właściwego doboru podstawowych metod diagnostycznych K_U05, K_U08
3. Stosuje się do zasad i norm etycznych w procesie wsparcia osoby starszej K_U11
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
1. Dysponuje podstawową wiedzą na temat wybranych zaburzeń u osób starszych, którą potrafi w sposób właściwy zastosować w praktyce K_K07
2. Ma orientacje dotyczącą różnicowania zaburzeń psychicznych i różnych form nieprzystosowania od objawów psychopatologicznych
3. Przejawia wrażliwość, empatię oraz kieruje się wysokimi standardami etycznymi w procesie wsparcia osób starszych K_K02, K_K06
4. Przejawia wrażliwość oraz kieruje się wysokimi standardami etycznymi w relacjach z osobami starszymi ujawniającymi poważne zaburzenia psychopatologiczne K_K02, K_K06
Metody dydaktyczne
Wykład z możliwością dyskusji
Prezentacja multimedialna
Treści programowe przedmiotu
1. Wprowadzenie w problematykę starości - dane demograficzne, historia badań nad starością, pojęcie starości i jej periodyzacja
2. Starzenie się fizjologiczne (biologiczne koncepcje starości, stan zdrowia, zmiany fizyczne, psychiczne, funkcje poznawcze, osobowość)
3.Teorie przystosowania do starości (selektywnej optymalizacji z kompensacją, społeczno-emocjonalnej selektywności, gerotranscendencji)
4. Zmiany i zaburzenia funkcjonowania w zakresie narządu: słuchu, wzroku, dotyku
5. Stres okresu starości - strategie radzenia sobie z problemami starości,zmiany cywilizacyjne, utrata zdrowia, utrata osoby bliskiej, doświadczanie żałoby,
6, Starzenie się patologiczne - zespoły otępienne
7. Zaburzenia psychiczne późnej dorosłości
8. Przemoc wobec osób starszych
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia
Ocena niedostateczna
(W) – Student/ka nie posiada podstawowej wiedzy z zakresu psychologii klinicznej i psychopatologii człowieka dorosłego.
(U) – Student/ka nie potrafi wskazać specyfiki wybranych zaburzeń
(K) - Student(ka) nie operuje w sposób krytyczny wiedzą z psychologii klinicznej i psychopatologii osób starszych.
Ocena dostateczna
(W) – Student/ka posiada elementarną wiedzę z zakresu psychologii klinicznej i psychopatologii człowieka w późnej dorosłości
(U) – Student/ka potrafi wskazać specyfikę niektórych zaburzeń okresu starości
(K) – Student/ka w sposób mało krytyczny posługuje się wiedzą z psychologii klinicznej i psychopatologii okresu starości
Ocena dobra
(W) – Student/ka posiada dość duży zasób ogólnej wiedzy na temat zaburzeń okresu starości
(U) – Student/ka potrafi określić specyfikę wielu zaburzeń starości
(K) – Student/ka w sposób krytyczny posługuje się wiedzą z psychologii klinicznej i psychopatologii okresu starości, umie zastosować tę wiedzę w diagnozie i praktyce
Ocena bardzo dobra
(W)– Student/ka posiada duży zasób ogólnej wiedzy z psychologii klinicznej i psychopatologii późnej dorosłości – zna podstawowe formy zaburzeń tego okresu życia.
(U) – Student/ka potrafi samodzielnie określić specyfikę zaburzeń i potrafi dobrze je opisać .
(K) – Student/ka w sposób krytyczny operuje posiadaną wiedzą, wiedzą tą umie się posługiwać oraz stosować w konkretnym przypadku.
Literatura podstawowa i uzupełniająca
Steuden S. (2013). Psychologia starzenia się i starości. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Steuden S., Stanowska M., Janowski K. (2009) Starzenie się z godnością. Lublin: Wydawnictwo KUL.
Stuart-Hamilton I. (2006). Psychologia starzenia się. Tłum. A. Błachnio. Poznań: Zysk i s-ka Wydawnictwo.
Kierunek studiów: Pedagogika specjalna (stacjonarne I stopnia)
Lokalizacja w planach rocznych:
Etap:Rok II - Semestr 3
Punkty ECTS: 2
Forma zaliczenia: Zal. na ocenę