Językoznawstwo (seminarium) - 2018/2019

Opis zajęć
Informacje ogólne
Prowadzący:dr Paulina Mazurkiewicz
Organizator:Wydział Nauk Humanistycznych - Instytut Filologii Romańskiej
Liczba godzin tydzień/semestr: 2/30
Język wykładowy:Język polski
Cele przedmiotu
C1. Zapoznanie się z wybranymi aspektami metodologii badań językoznawczych.
C2. Pogłębienie wiedzy na temat języka, opanowanie głównych założeń najważniejszych teorii lingwistycznych.
C3. Opanowanie zasad i techniki pisania tekstu naukowego.
C4. Przygotowanie pracy dyplomowej z zakresu językoznawstwa spełniającej wymagania formalne i naukowe dla poziomu studiów licencjackich.
Wymagania wstępne
W1. Znajomość języka francuskiego co najmniej na poziomie B1.
W2. Znajomość podstawowych pojęć z zakresu teorii języka.
W3. Motywacja do systematycznej i rzetelnej pracy pod kierunkiem opiekuna naukowego.
Efekty kształcenia dla przedmiotu
WIEDZA
W-EK1: Student ma uporządkowaną wiedzę ogólną z zakresu językoznawstwa, prawidłowo posługuje się odpowiednią terminologią lingwistyczną.
W-EK2: Student posiada wiedzę i świadomość metodologiczną niezbędną do prowadzenia samodzielnych badań w zakresie językoznawstwa.
W-EK3: Student posiada wiedzę na temat strategii i narzędzi (m.in. informatycznych) potrzebnych do prowadzenia samodzielnych badań.
W-EK4: Student posiada wiedzę niezbędną do zaplanowania i przeprowadzenia procesu przygotowania pracy dyplomowej.

UMIEJĘTNOŚCI
U-EK1: Student potrafi zastosować w praktyce posiadaną wiedzę teoretyczną, posiada umiejętność formułowania tez i problemów badawczych, doboru adekwatnych metod i narzędzi badawczych, opracowania i prezentacji wyników badań w zakresie językoznawstwa.
U-EK2: Student potrafi poprawnie posługiwać się pojęciami z dziedziny językoznawstwa i wykorzystywać podstawową wiedzę teoretyczną na potrzeby komunikacji językowej oraz prowadzonych działań zawodowych
U-EK3: Student umie samodzielnie zdobywać wiedzę i rozwijać umiejętności badawcze pod kierunkiem opiekuna naukowego.
U-EK4: Student potrafi wykorzystać znane mu narzędzia (w tym programy komputerowe, narzędzia internetowe, itd.) w procesie przygotowywania pracy dyplomowej.

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K-EK1: Student prawidłowo przewiduje, identyfikuje i rozwiązuje dylematy związane analizą materiału językowego w ramach wybranej metodologii.
K-EK2: Student wykształcił umiejętność krytycznej oceny prac naukowych z zakresu językoznawstwa oraz postawę otwartości na krytykę swoich własnych badań.
K-EK3: Student ma świadomość rzetelnego i poprawnego wykonywania działań zawodowych oraz stosowania się do norm etycznych w pracy zawodowej; odpowiedzialnie przygotowuje się do swojej pracy i sumiennie wykonuje powierzone mu zadania.
K-EK4: student rozumie potrzebę uczenia się przez całe życie i traktuje przygotowanie pracy dyplomowej jako istotny etap własnego rozwoju.
Metody dydaktyczne
Na zajęciach wykorzystywane są następujące metody dydaktyczne:
1. praca na materiałach autorskich przygotowanych przez prowadzącego,
2. praca w grupach (analiza materiału językowego przy pomocy wskazanej metodologii),
3. wspólna dyskusja nad przykładami i problemami napotkanymi przez studentów w toku przygotowywania pracy dyplomowej,
4. wspieranie indywidualnej aktywności studenta w ramach przygotowywanej pracy.
Treści programowe przedmiotu
1. Organizacja zajęć, omówienie warunków zaliczenia i harmonogramu pracy na zajęciach oraz etapów przygotowania pracy dyplomowej
2. Omówienie zasad zebrania korpusu do badań, podstawowych metod pracy nad zebranym materiałem
3. Główne dziedziny i nurty badań językoznawczych (zarys)
4. Wybrane kierunki i metodologie badań semantycznych
5. Wybrane zagadnienia z zakresu ogólnej teorii językoznawstwa na potrzeby realizacji tematów prac
6. Omówienie formalnych zasad przygotowania pracy naukowej, struktury tekstu, bibliografii i przypisów
7. Indywidualna praca ze studentami (omawianie tematu i struktury pracy)
8. Analiza wyników i omówienie końcowych etapów pracy.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia
OCENA BARDZO DOBRA:
Student bardzo dobrze poznał wymagane pojęcia, terminy i teorie językoznawcze, opanował w stopniu bardzo dobrym wymaganą metodologię. Potrafi się biegle posługiwać wybranymi narzędziami analizy językoznawczej, przeprowadzać samodzielne analizy materiału językowego, zna wykładniki dyskursu naukowego i zasady konstruowania prac naukowych w dziedzinie lingwistyki. Pod kierunkiem opiekuna naukowego samodzielnie pisze pracę licencjacką. Jest zmotywowany do pracy, czuje potrzebę dalszego pogłębiania swojej wiedzy.
OCENA DOBRA
Student dobrze poznał wymagane pojęcia, terminy i teorie językoznawcze, opanował w stopniu dobrym wymaganą metodologię. Potrafi posługiwać się wybranymi narzędziami analizy językoznawczej, przeprowadzać samodzielne analizy materiału językowego, zna wykładniki dyskursu naukowego i zasady konstruowania prac naukowych w dziedzinie lingwistyki. Pod kierunkiem opiekuna naukowego samodzielnie pisze pracę licencjacką. Jest zmotywowany do pracy, czuje potrzebę dalszego pogłębiania swojej wiedzy.
OCENA DOSTATECZNA
Student poznał wymagane pojęcia, terminy i teorie językoznawcze, opanował w stopniu dostatecznym wymaganą metodologię. Z pomocą opiekuna naukowego potrafi posługiwać się wybranymi narzędziami analizy językoznawczej, przeprowadzać analizy materiału językowego, zna wykładniki dyskursu naukowego i zasady konstruowania prac naukowych w dziedzinie lingwistyki. Z pomocą opiekuna naukowego pisze pracę licencjacką. Jest zmotywowany do pracy, czuje potrzebę dalszego pogłębiania swojej wiedzy.
OCENA NIEDOSTATECZNA
Student nie zna wymaganych pojęć, terminów i teorii językoznawczych, nie opanował wymaganej metodologii. Nie potrafi się posługiwać narzędziami analizy językoznawczej, przeprowadzać samodzielnych analiz materiału językowego, nie zapoznał się w wystarczającym stopniu z wykładnikami dyskursu naukowego i zasadami konstruowania prac naukowych w dziedzinie lingwistyki. Nie podejmuje się przygotowania pracy spełniającej warunki dyplomowania na poziomie licencjatu. Nie potrafi współpracować w grupie lub przyjmuje postawę bierną, uczestniczy biernie w zajęciach lub nie uczestniczy wcale, nie jest zmotywowany do pracy.
Literatura podstawowa i uzupełniająca
BIBLIOGRAFIA OGÓLNA

ANSCOMBRE J.-Cl., DUCROT O. (1983), L’argumentation dans la langue, Pierre Mardaga, Bruxelles.
APRESJAN J. (1995), Semantyka leksykalna. Synonimiczne środki języka, Ossolineum, Wrocław.
AUSTIN J. L. (1970), Quand dire, c’est faire, Seuil, Paris (How to do with words, Oxford, 1962).
BAYLON Ch., FABRE P. (1978), La sémantique, Nathan, Paris.
BENVENISTE E. (1966), Problèmes de linguistique générale, Gallimard, Paris.
BOULAKIA G. (1995), \\\"Unités non significatives\\\", [in] Ducrot O., Schaeffer J.-M., Nouveau dictionnaire des Sciences du langage, coll. \\\"Points Essais\\\", Seuil, Paris, pp. 387-407.
CARTON F. (1974), Introduction à la phonétique du français, Bordas, Paris.
CHARAUDEAU P. et MAINGUENEAU D. (dir.) (2002), Dictionnaire d’analyse du discours, Seuil, Paris.
COSNIER J., KERBRAT-ORECCHIONI C. (éd.) (1987), Décrire la conversation, PUL, Lyon.
COURTÉS, J. (1991), Analyse sémiotique du discours. De l’énoncé à l’énonciation, Paris, Hachette.
DOUAY-SOUBLIN F. (1994), «Les figures de rhétorique: actualité, reconstruction, remploi», Langue française, 101, 13-25.
DUCROT O. (1972), Dire et ne pas dire. Principes de sémantique linguistique, Hermann, Paris.
DUCROT O., SCHAEFFER J.-M. (1995), Nouveau dictionnaire des Sciences du langage, coll. \\\"Points Essais\\\", Seuil, Paris.
GREIMAS A. J. (1966), Sémantique structurale, Larousse, Paris.
GRICE H. P. (1967), Logic and conversation, William James Lectures, Harvard University Press.
HJELMSLEV L. (1943, tłum. fr. 1969), Prolégomènes à une théorie du langage, Minuit, Paris.
JAKOBSON R. (1963), Essais de linguistique générale, Minuit, Paris.
KERBRAT-ORECCHIONI C. (1977), La Connotation, P.U.L., Lyon.
KERBRAT-ORECCHIONI C. (1978), Ironie comme trope, \\\"Poétique\\\" nº 41.
KERBRAT-ORECCHIONI C. (1980), L’Enonciation. De la subjectivité dans le langage, Armand Colin, Paris.
KERBRAT-ORECCHIONI C. (1986), L’Implicite, Armand Colin, Paris.
KERBRAT-ORECCHIONI C. (1990, 1992, 1994), Les Interactions verbales, 3 tomy, Armand Colin, Paris.
KERBRAT-ORECCHIONI C. (1996), La Conversation, Mémo, Seuil, Paris.
KERBRAT-ORECCHIONI C. (2000), «L’Analyse des interactions verbales: la notion de négociation conversationnelle. Défense et illustration», Lalies, 20, 63-141.
KLEIBER G. (1990), La sémantique du prototype, PUF, Paris.
LAKOFF G., JOHNSON M. (1985), Les Métaphores dans la vie quotidienne (francuska wersja Metaphors we live by, tł. pl. Metafory w naszym życiu), Minuit, Paris.
LYONS J. (1978), Eléments de sémantique, Larousse, Paris.
MALECOT A. (1977), Introduction à la phonétique française, Mouton, The Hague-Paris.
MARTIN Robert (1983), Pour une logique du sens, PUF, Paris.
MOESCHLER J. (1996), Théorie pragmatique et pragmatique conversationnelle, Armand Colin, Paris.
POTTIER Bernard (1974), Linguistique générale. Théorie et description, Klincksieck, Paris.
RIEGEL Martin, PELLAT Jean-Christophe, RIOUL René, Grammaire méthodique du français, PUF, Paris, 1994.

BIBLIOGRAFIA SZCZEGÓŁOWA: dobierana indywidualnie pod kątem tematu pracy dyplomowej.
Kierunek studiów: Filologia Romańska (stacjonarne I stopnia)
Lokalizacja w planach rocznych:
Etap:Rok III - Semestr 6
Punkty ECTS: 1
Forma zaliczenia: Zal. na ocenę